
De bron van mijn poëzie
Een dichter in wording
In de loop van mijn leven ben ik steeds meer tot het besef gekomen dat ik in mijn hart een dichter ben. Niet omdat ik het bewust heb nagestreefd, maar omdat het leven mij ertoe heeft gemaakt.
De eerste kiemen ontstonden al vroeg: in de bergen van Kandersteg, bij Erica, bij Ray Davies, en in de ontluikende gevoelswereld van een jongen die veel te vroeg volwassen werd. Daar, in de luwte van de Blümlisalp, begon de taal zich te roeren. Rond mijn twintigste begon het echte dichten: toen ik woorden nodig had om te begrijpen wat ik voelde en taal een plek werd om te bewaren wat anders zou verdwijnen.
Dichten naast het leven
Tijdens mijn werkzame leven als leraar Nederlands in Hoorn liet de hectiek van school en onderwijs weinig ruimte voor lange schrijfsessies. Toch schreef ik altijd: een paar regels, een sonnet dat zich aandiende, een gedachte gevat in taal. Het was nooit een hobby, maar een onstuitbare onderstroom. Een manier om het leven te ordenen, te begrijpen en te dragen.
De voorkeur voor het sonnet
Mijn vaste vorm is het sonnet. De discipline, de cadans en het spanningsveld tussen strakke vorm en innerlijke vrijheid passen bij mij. Zoals Lola en Sterrenpaar sonnetten zijn, rust veel van mijn werk op deze klassieke architectuur. Het sonnet dwingt tot uiterste helderheid, precisie en bovenal eerlijkheid — de ware kern van mijn dichterschap.
Dichten als levensnoodzaak
Met alles wat het leven bracht — roeping, geloofsverlies, het klooster verlaten, hervonden en verloren liefde — is poëzie levensnoodzaak geworden. Ik schrijf om te leven. Na het verlies van Ellen en later Wil helpt dichten om hen dichtbij te houden: niet enkel als verre herinnering, maar als een blijvende aanwezigheid in taal.
Wat je hier kunt ontdekken
Mijn werk is niet geschreven voor commercieel gewin, maar puur uit liefde voor taal en expressie. Blader door verschillende verzamelingen van poëzie en proza.
Ruim 19 jaar lang was Suske mijn kat. Geboren op toen nog Koninginnedag 30 april 2020 was hij de langst levende van alle katjes uit het 'nestje' van Wim en Ria.....
Dit is 'm of, beter, was 'm....
Dit is het gedicht dat ik speciaal had geschreven voor Wil en op onze trouwdag 8 september 2023 heb voorgedragen tijdens de huwelijksceremonie...
Op de fotocollage hieronder zit ik bij mijn opa van moederszijde op schoot. Ik heb hem helaas maar kort gekend, want hij is een paar maanden voor ik 4 werd overleden. Ik denk me iets van hem te herinneren, maar dat kan ook komen door foto's als deze. Het gedicht Portret gaat eigenlijk veel meer over mijn oma die bijna hem bijna 40 jaar heeft overleefd en nadat ze jaren bij mijn ouders had ingewoond in het bejaardenhuis Huize Samarja haar laatste levensjaren heeft doorgebracht...
Het portret in dit gedicht is een schilderij van mijn opa (hieronder kunt u daar ook een foto van zien). Het hing daar aan de wand en zij zat dus al die jaren tegen haar Antoon aan te kijken.....
Hier is Ellen uitgestrooid...
En dit is het gedicht dat ik daar op het landgoed van monsieur Bosquet heb uitgesproken tijdens de kleine ceremonie die aan de uitstrooiing voorafging...
Schrijfsels en verhalen
Korte vertellingen, persoonlijke mijmeringen en proza die dieper ingaan op alledaagse en bijzondere momenten.
Met “Lola” op de Parnassus
Hoog in de bergen van het Berneroberland smolten mijn eerste gevoelens van kalverliefde en de muzikale klanken van Ray Davies samen. Erica heette ze en Ray’s “I need you” op de koffergrammofoon verwoordde mijn onuitgesproken hunkering. De grote vakantie van 1965 had het gezin, waarvan ik deel uitmaakte, naar het Zwitserse Kandersteg gevoerd. Daar zocht het prille verlangen van het 13-jarige jongetje in mij haar dagelijkse gezelschap. De andere sekse verwierf zich vanaf toen een vast plekje in mijn voornamelijk masculiene wereld. Grootgebracht in een typisch mannengezin en onderricht op een echte jongensschool was mijn visie op de wereld van de vrouw beperkt gebleven tot mijn moeder, enige tantes, een dienstmeisje en een enkele schooljuf. In de luwte van de Blümlischalp ontloken die zomer de liefde voor de vrouw, de hartstocht voor The Kinks en bij nader inzien ook de passie voor de poëzie.
Nu ik, meer dan veertig jaar later, terugblik op deze liefdes, dringt het besef tot me door, dat ik ze alledrie trouw ben gebleven. Als ik in 1975, zo’n tien jaar na Erica, dé vrouw van mijn leven heb gevonden, bied ik haar met haar verjaardag een bundeltje gedichten van eigen makelij aan. Het motto dat aan de gedichten voorafgaat, heb ik ontleend aan de Preservation Act 2 van The Kinks. De meest moeizame van mijn drie liefdevolle ‘relaties’ is die met de poëzie, niet zozeer passief, maar wel actief. Het creëren ervan kende lange periodes van droogte. De top van de Parnassus was dan voor mij meestal in nevelen gehuld en mocht ik er al een glimp van opvangen dan zonk de moed mij doorgaans in de schoenen bij de gedachte aan een eventuele beklimming. Uiteraard inspireerde de vrouw van mijn leven me meer dan eens tot, in haar ogen bij voorbaat geslaagde, pogingen de Parnassus te bestijgen en ook onze kinderen vormden door de jaren heen een ware stimulans, doch van een permanent verblijf was nimmer sprake. Wel kon ik bij tijd en wijle intens genieten van het schitterende schouwspel dat zich daarboven ontrolde als de groten uit de poëzie, onder wie Ray Davies, zich tot mij richtten met prachtige teksten. Met een nummer als “Celluloid heroes” veroverde Ray ook het hart van de vrouw van mijn leven en onze kinderen. Toch was het niet deze song die zo’n vijftien jaar geleden mijn dichterlijke snaar weer eens beroerde. Neen, het lied dat kan worden beschouwd als het grootste commerciële succes van The Kinks, “Lola”, nam destijds plotseling de schroom tot dichten bij mij weg, hetgeen heeft geleid tot het schrijven van het volgende, gelijknamige sonnet:
LOLA
Ze zat bevallig onder een pergola,
terwijl ze zichtbaar genoot
van het boekje op haar schoot,
dat hij toeschreef aan Emile Zola.
Ze zei: “Noem me maar Lola,”
nadat hij enigszins rood
haar wat te drinken aanbood
en zij koos voor een flesje Cola.
Het deed hem denken aan een lied
van zo’n twintig jaar geleden
over een ongedachte travestiet,
die na het obligate overreden
haar of zijn aanbidder achterliet
met de pijn van wat zij nimmer deden.
Met dit stukje poëzie had ik weer voor heel even het gevoel een eindje met Ray op te mogen lopen tegen de flanken van de grote dichterberg. Ook in de jaren die volgden, bleef ik genieten van deze drie grote liefdes in mijn leven. En nu aan de vooravond van het jaar 2007, nu de klanken van de Top-2000 menige huiskamer, en dus ook de onze, vullen, bedenk ik met grote dankbaarheid, dat het eeuwige liefdes betreft.
Thema's
Verken de teksten op basis van uiteenlopende thema's zoals de seizoenen, het stadsleven, Amsterdam
Poëzie in beeld
"De gedichten van Mart raken precies die snaar die je even stil doet staan bij de pracht van het alledaagse."
Een trouwe lezer
Poëzie krijgt pas echt betekenis wanneer zij gelezen wordt. Marts poëziehuis is opgericht om mijn schrijfsels wereldkundig te maken en een pleisterplaats te bieden op het internet. Welkom bij mijn verzameling teksten.
Woorden om te delen
Vragen over het poëziehuis
Wil je meer weten over de achtergrond van deze website of hoe je een reactie kunt achterlaten? Hieronder vind je antwoorden op de meest gestelde vragen.

Contact
Marts poëziehuis,
Amsterdam, Nederland
Bereikbaarheid
De deuren van het online poëziehuis staan altijd open voor lezers en liefhebbers van poëzie en andere lezenswaardige schijfsels.
Stuur een bericht
Amsterdam
Volg het schrijfproces
Maak jouw eigen website met JouwWeb